Қоңыр дәптер
- 0
- 0
Қоңыр дәптер,
ойларымды жаныма батқан кілең,
саған айтам, өзгелер мақтанды дер.
Адаммын ғой, мен сейф емеспін деп
Бұл бетте «Тау» атты Жұмекен Нәжімеденов жазған табиғат туралы өлең берілген.
Қоңыр дәптер,
ойларымды жаныма батқан кілең,
саған айтам, өзгелер мақтанды дер.
Адаммын ғой, мен сейф емеспін деп
Бір күй шертем деп едім – шерте алмадым,
енді маған ақылдың бер тарланын.
Күй алғалы көп болды көңілімді,
жүрегімді көп болды өрт алғалы.
Төкші, төкші, домбыра, қоңыр үнді,
бір тазартып алайын көңілімді.
Жалаңаштап жанымды көрейінші
Жетпей жатқан жерімді, не мінімді;
Қоңыр жырым бар еді, кешкіғұрым
мәз боп оқыр ақын ем ескі жырын –
қолға алып ем, көк аспан бетіндегі
іріп кетті қоңыр бұлт секілденіп.
Көкейінің бір сырын кім бүкпеген,
бүгіп жүрмін бір сырды күндікке мен.
Мың парағым ашылып жатса дағы,
бір парағым жанымда жүр бүктеген.
Бұл таудың шыңдарының бәрі мықты,
мықтылық бәрін бірдей кәрі ғыпты.
Шоқалдар шың болудан әлі үмітті
шыдамай қызғанышқа жарылып тұр.
Фара
Жұмекен Нәжімеденовтің «Тау» — қазақ поэзиясында табиғат пен адам болмысын терең философиялық образдар арқылы жеткізетін әсерлі шығарма. Бұл өлеңде таудың қатып қалған сыры мен оның биік бейнесі суреттеліп, табиғаттың сыртқы мықтылығы мен ішкі әлсіздігі арасындағы парадокс ашады: тау өзі биік, үлкен көрінсе де, қабақ қатып, қар‑мұзға тұншығып қалғаны оқырманға табиғаттың да адам секілді сезімге бай екендігін сезіндіреді.
Өлеңде таудың бейнесі өмірдегі биік мақсат пен адам рухының күресінің символы ретінде айқын көрінеді — тау биік болса да, оның ішінде құм тағдырының өзіндік салмағы бар дейтін ойлар терең ойға жетелейді.
Мен бұл өлеңді оқып, табиғаттың көркемдік тілі мен поэзиядағы терең ойды үйлестіре отырып жеткізуін жоғары бағаладым. Мұндай шығармалар қазақ әдебиетінің рухани байлығын көрсетеді және оқырманға табиғат пен адам арасындағы байланысты қайта ойлауға мүмкіндік береді.