Бір Аллаға сыйынып

Мезгілінде көктем келе қоймастан,
Қыс аяғы қыбырлайды жай басқан.
Күн күркіреп, жасын ойнап кенеттен,
Кір көйлегін ақ жаңбырмен шайды аспан.
Осындайда бір Аллаға сыйынып,
Құлшынасың күпірліктен тыйылып.
Кетсе дейсің дүниені тазартып,
Құдіреттің көк нөсері құйылып!..
Нұр жаумаса пенде қалай күн көрсін,
Уа, періштем, сен келмесең кім келсін?
Мүсіркесең, мүскіндерді жанай ұш,
Қанатыңның ұшын сипап үлгерсін!