Қалжа – Өтепберген Ақыпбекұлы

Əжем гүлдей жайнады,
Атам тiптен жайдары:
“Қалжасы,– деп,– келiннiң.”
Қой сойды атап
Арнайы.
Жөн сiлтейтiн батыл тым,
Əжем – кенi ақылдың.
Қалжаның мəнiн ақырын,
Тəптiштеп сұрап жатырмын.
“Рəсiм, күнiм, бұл ұлы,–
Деп əжем сөйлеп, қызынды. –
Қалжа жеп, сорпа-су iшсе,
Анаңның бекiр буыны.”
“Мəнi көп мұның болжасаң, –
Деп iлiп сөздi,
Созды атам. –
Қалжалы бала
Олжалы,
Ырысты болар, жан ботам!..”
Қалжада
Сыр көп бiлемiн,
Кие деп ұқтым мұны өзiм:
“Ауырмай анам,
Бөпем тез
Өссе екен деп тiледiм!”