Сурет
- 0
- 0
Бабамның дархан алабы,
Бусанып жатыр шық түсіп.
Жібітіп тұмса даланы,
Тамылжи Күн де шықты ысып.
Дәрігер
Кей жырым шырқата алмай дәуір әнін,Күн сайын қара терге малынамын.
Лауладай өлең оты бықсып жанса,
Мен соның «түтінінен» ауырамын.
Әйтсе де өткен жоқ қой жазым әлі,
Алдымда - ұзақ өмір қазыналы.
Сан ойдың салмағымен шаршаған бас,
Сәтті бір өлең жазсам, жазылады.
Бетіме әжімменен салып өрнек,
(Білгенге, біздің істе әбігер көп).
Осы өлең мені дәйім ауыртты да,
Соңынан жазып алды, дәрігер боп.
Пікірлер (1)
Пікір қалдырыңыз
Маңдайымыз терлемей...
- 0
- 0
Дейміз әркез: байымайды ел неге,
Кілті мұның көктеме, әлде, жерде ме?
Күн көрістен қажып жүрген халқымыз,
Белшесінен батар қашан теңгеге.
Қарап көріңіз
Басқа да жазбалар
Пікірлер
-
Кәусар
Күшті -
★Fati★
```2026``` -
Сех
Керемет
Мақпал
Өте күшті