Даладай даладағы ән кең келеді – Қанипа Бұғыбаева

Даладай даладағы ән кең келеді,
Сезімнің қырат-белдер пернелері.
Толқиды іштен шыққан ырғақпенен
Жер-ана — алтын бесік тербеледі.
Жастанып жатыр төбе бір төбені,
(Не деген түз елігі үркек еді?)
Ақша бұлт аспандағы бірге ән салып,
Көзінен жерге қарай нұр төгеді.
Аспан – нұр, қиялға ән, сыр төгеді,
Енесін құлын болып бұлт емеді.
Әлдилеп ән әуені тербеткендей,
Жер деген алып ана – бір кемені.
Оятып Ақан сері, Біржан салды,
Тік тұрып жартас-құз бен шың қарсы алды.
Шашақты бөртпе шәлі жамылған күн
Күлімдеп жігітпенен бірге ән салды.
Сол сәтке дүние тұрды болып ғашық,
Сезімнің қыл пернесін тауып басып.
Құлаған тау басынан сайға қарай
Ақ бұлақ барады енді алып қашып.
Қалқиды ақ шағала бұлт адасқан,
Бұлттарға ілесе алмай үрке қашқан.
Шырқалған кең далада әнші даусын
Шек-шетсіз жұтып жатыр шырқау аспан.
Сұлулық өзді-өзімен сырласады,
Құшағын қайың түнде кімге ашады?
Елітіп әнші жігіт дауысына
Қосылып құстар көктен үн қосады.