Сыртта жаңбыр, іште мұң – Қанипа Бұғыбаева

Сыртта жаңбыр, іште мұң,
Әйнекті ұрып шертеді.
Шөлдеп, кеуіп ішкенім,
Өзегімді өртеді.
Сыртта жаңбыр әуені,
Әуеніме қосылар.
Көздерімде әдемі,
Аспанның көз жасы бар.
Өзі ауыртып, өзі емдер,
Жаңбыр дәмі сор татып.
Өріп жатыр өзендер,
Бұрымдарын тарқатып.
Түрлі ой келіп басыма,
Іштегіні қозғасын.
Аспанның көз жасына ,
Қосылғандай көз жасым.
Өзге қиял, өзге үміт,
Түнереді ғұмыр шың.
Шөлдеген жер көз жұмып,
Көздің жасын сімірсін.
Кірпігіме мұңды іліп,
Жаңбыр жанды жуды бір.
Шығады екен шыңғырып,
Улы ойдан улы жыр...
Қайда, көзін ашқан гүл,
Қай жаққа енді асығам?
Бар ауыруын аспанның,
Жаңбыр жерге тасыған.
Уақытқа артып бар жүгін,
Құтылады, кім қашып.
Аспанға жер ауруын,
Ұшады екен бу тасып.
Бір жылаймын, бір күліп,
Улы жаңбыр, улы жыр.
Көкірегімнен сілкініп,
Оянардай бір дүбір.