Арман, арман о, қандай асқақ еді

Арман, арман о, қандай асқақ еді.
Көрінеді асқаққа тас та әдемі.
Солып қалар суыққа көңіл гүлім,
Қатарына кәрінің қоспа мені.
Көңілдегі сөнген жоқ шамы үміттің,
Шағылыппын, жолдарда сағыныппын.
Сүйе алатын кеудемде жүрек барда
Менен алыс ауылы кәріліктің.
Аман болсын, ағалар «қыз» демеген,
(Қарындасын ат мініп, іздемеген)
Қиналмастан көгілдір көңілдегі
Көктемімді мен қалай күзге берем.
Бір жұлдызым тартады аспан жаққа,
Ақша бұлттар айналып баспалдаққа.
Дабылдатқан өмірі жалын атқан,
Сол кәрілік, өзіңдей жас болмап па?
Сарғайды деп кешегі жасыл аймақ,
Заңдылыққа күрсініп, жасымай, бақ.
...Өмірімнен арман не, өтсе бір сәт,
Бұғы мүйіз найзағай жасын ойнап.
Әсемдікке жеңдіріп ерікті бар,
Көзім менің барлығын көріп тынар.
Әр жыл сайын көргендей көктем қайтып,
Жыр көктемі ақынның келіп тұрар.
Желбіретіп жастықтың ар туларын,
Алдым асыл уақыттың тартуларын.
Көздеріңе көңілден көшіріп ал,
Бұтақтанған найзағай жарқылдарын!..