Жер ешкімді бөлместен тербеледі

Жер ешкімді бөлместен тербеледі,
Бергенінен көп әлі, бермегені.
Айналамнан анталап, иті өмірдің,
Қуып тығып барады көрге мені...
Арбасады бір шындық, бір өтірік,
Бөлінгендер ішінен жүр өкініп.
Құдай мені сүйеді, құшағына ап,
Пенделердің бөлгенін біле тұрып...
Көрінгеннен қаймығып, именемін,
«Жапырақ-жүрек» өртенген, күйген ерін.
Үрген иттен, жарықтан алып қашқан,
Жер ананың жасырып сүйгені едім.
Шетке қағып шетінен қуалады,
Жеңісім деп, сол ісін қуанады.
Мені бірақ толғатып екінші рет,
Өлмейтін ғып жер анам туады әлі.
Сөз айтады, алдыңа келіп түрлі,
Көңіліңді көрместен елік құрлы.
Бөлетіндер, жер түгіл, саудаға сап,
Алатындай көктегі бөліп Күнді.

---