Құрбым!

Құрбым!
Керегі жоқ маған сый, қошеметтің,
Айтпашы, атыма сөз еселеп тым.
Үрлеген уақыттар бар болғаны,
Өшпеген шоғымын ғой, кешегі оттың...
Керексіз ондай сыйың, досым, маған,
Көбікке көмбе мені, ашуланам.
Уақыт өзі аялар, кезегімен,
Гүлімді қауызы әлі ашылмаған.
Талайлар заманында өшті жанып,
Оған да қолын соққан дос қуанып.
Еліме қайталадым, бар болғаны –
Дауысын бозторғайдың естіп алып.
Аумаған әділеттік ұлы тудан,
Өзгеше өмірімнің күні туған.
Шабытпен шырқалып кеп, ұқсаймын мен
Даланың бір әніне ұмытылған.
Жасасын шындық пенен даналықтар,
Түлеген ұясында сан алыптар.
Шаршасам, сапарласым, дауысымды
Жетпеген ғасырларға сен алып бар.
Керегі жоқ, маған сый, қошеметтің,
Демеймін пирамида жасап өттім.
Басылған жанып-жанып, бар болғаны,
Өшпеген шоғымын ғой, кешегі оттың...