Шағалалар – Қанипа Бұғыбаева

Ақ шағала, айтшы, қайда мекенің,
Алыстатып әкетті ойды жетегің.
Қосылайын, сәл төменде,
Тобыңа.
Толқындардың желпіме көп етегін.
Ақ шағала, айтшы, қайда мекенің...
Жарқылдамай, шаңқылдамай төменде,
Қондырайын суретіңді өлеңге.
Қалқып жүрген о, дариға-ай, шынымен,
Сұлулықтың падишасы-ау, төбемде,
Ақ шағала, шаңқылдамай, төменде!
Сендерге айтар, елдерге айтар сырым көп,
Кеудеме ашық қоныңдаршы бірің кеп.
Тоқталады тасып барып сен үшін,
Теңіз іші, сезім күші дірілдеп.
Сендерге айтар, елдерге айтар сырым көп.
Ақ шағала, айтшы қайда, тұрағың,
Жатыр ізің көк жолында бір ағын.
Естиінші ең соңғы бір даусыңды,
Ағытасың қандай жердің жыр-әнін.
Ақ шағала, айтшы қайда, тұрағың?!..
* * *
Қайран далам, қайран бабам, думанды ел,
Көрем сені бәз қалпыңмен түсімде.
Туған Отан, туған аспан, туған жер,
Айналумен қос жанардың ішінде!..
Қайран далам, сайран жастық уақыт,
Менің жырым сенің жұмсақ жаңбырың.
Айыра алмас ешбір құдірет, уатып,
Бөлінбестен жатар тұтас тағдырым!