Жарқабаққа тізілген қарлығаштың ұясындай

Жарқабаққа тізілген қарлығаштың ұясындай
Көп терезе самсаған, бірқауым ел қасымда.
Құс сайрайды таң ата, аула толып балаға,
Думанды өмір басталды, сүйсіне бер қара да!
...Қас қарая күндізгі сән жылыстап түнекке
Кең сарайдай боз үйді мыс басады бір өктем,
Үрей ертіп осы сәт құр қалғандай пайынан,
Жетіп келер жалғыздық жайдақ мініп тайына.
Бала кезде...
ойынсақ, қаперсіз ек қорқудан,
Таң атып, күн батқанша жасақты әскер секілді
Көл мен шағыл арасын тынбаушы едік жортудан.
Содан қалған үлес пе, ой қамайды не түрлі,
Шұбырады бірыңғай ұқсас ойлар үтірлі.
Нүкте қойып бәріне, аяқтамақ боламын,
«Батырсың» деп өзімді жай ақтамақ боламын.
Осы сәтте көрсең-ау:
Жалғыздық пен зымиян үрей шіркін қамап ап,
ортаға алып өзімді таяқтамақ болады.
Қорықпайды үлкендер, үрейленер бірақ та,
Үлкендіктің белгісі –
балалығыңды аңсайсың қалып қойған жырақта.
Бала болғың келеді, қамқорлайтын сені кіл,
Сірә, осы еркелік емес пе екен менікі...
Деді дауыс дауыстап:
«Ол қайдағы жалғыздық, кеңістік бар қасыңда,
Ой арнасын тарылтпа, бұр бағытты көлемге:
Мұңыңды шақ, сырыңды айт
жан сырласың өлеңге!»