Көшкен елдің жұртында қалдым ұмыт – Шәмшия Жұбатова

Көшкен елдің жұртында қалдым ұмыт,
Арты жабы тірліктің, алды күлік.
Шалқасынан жатып кеп ойланды да,
Ай боп көкке ырғылды тарғыл үміт.
Қара саздың қамығып қамыстары,
Бірте-бірте көзімнен алыстады.
Лүпілдеген жүректің соғысымен
Шектеседі домбыра қағыстары.
Жастығымның төріне өркен іліп,
Сен де күліп келмейсің, мен де күліп.
Жабықтым да, үн-түнсіз күйге көштім,
Қасқыр болып ай жаққа көргем ұлып.
Солай қалқам, тағы үнсіз күйге көштім,
Мені күтіп алмайды үйден ешкім.
Көрермені ең соңғы мен болармын
Жемістері таусылған жиде көштің.