Фаризаның мінезі

Бір пайғамбар бір өзі,
Таусылмайтын жыр өзі.
Ел аузында - бір аңыз,
Фаризаның мінезі,
Фаризаның мінезі.
Аңыз болған бұл дастан,
Айтылады тынбастан,
«Ашуы оның жарқ етіп
суырылған алдаспан».
Мінезі оның қатал-ақ,
Мінезі оның шатақ-ақ.
Сондықтан да иіліп,
Тұрар бәрі «апалап».
Көз жеткізбей нарқына,
Сыр сақтамай артына.
Аңыз айтқан осылай
Аң-таң болам халқыма.
Бірде боран азынап,
Бірде тұрған аңызақ.
Бұл өмірде ақынның
Жаны жіптей нәзік-ақ.
Іркітіндей айранның,
Заман мына толған мұң.
Сол бір жіптің үзілмей,
Жүргеніне қайранмын.
Алданышы - жыр ғана,
Алданышы - сыр ғана.
Періштедей жүрегі,
Ақын деген - бір бала.
Фариза қыз осындай,
Мінезі бар жасындай.
Кім екенін пасыққа
Фариза айтар жасырмай.
Бас ұрар тек байлыққа-ай,
Жүретұғын қайғы ұқпай,
Кім екенін өзгеге
Фариза айтар қаймықпай.
Жабағы мұң сіресіп,
Тар жол-тайғақ, тіресіп.
Жамандықпен осылай
Фариза жүр күресіп.
Шындықты айтып шыдамай,
Онысы елге ұнамай
Фариза жүр. Ал... заман
алағай да, былағай.

Құлсары. 1996 ж.