Іңір суреті – Сәулеш Шәтенова

Тойға бара жатқандай тым сәндене,
(Күн иегін бүкір дөңге сүйепті).
Көкжиектер көйлек киіп алды, әне,
Күлгін түсті, етегі қызыл жиекті.

Тотықұстың қанатындай жасанды,
Діріліне гүлді етегі құбылды.
«Бүкірге иек сүйей берем қашанғы?!»,-
Деп хас сұлу Күн тығылды.

Алтындаған көкжиектің етегін,
Тым сиықсыз сол бүкір дөң түреді.
Сусылдаған жарқанаттың мекерін,
Желдей есіп бір жемтігін іледі!

...Ал көкжиек ауыстырды мың көйлек,
Кірпігімді қаққан сайын- сәт сайын:
Күрең қызыл, сарықошқыл, шымқай көк,
Торғын, мақпал, ши барқыт пен патсайы.

Созып қойып ұзын-сонар қиссаны,
Қара шашын бір жезтырнақ- түн жайды.
Тым көне ол ертегіге ұқсады,
Пері менен дию жайлы, жын жайлы.

Ақша жүзі албырап бір қараған,
Айға мұңын шағып байғыз жылады.
Жарқыратып жақұт- жұлдыз қадаған,
Ең соңғы көйлегі көкжиекке ұнады.

Ертегідегі... төнгендей бір албасты,
Даланы түн басты.