Сөз заттанады

(Сенің сөзің)

Мен бе екем ұға алмайтын сөз қадірін,
Білемін сөздің мен де заттанарын.
Ендеше осы жырды жазған бүгін,
Жүрекке сақта, жаным.

Сен ғана- басты, жалғыз кейіпкері,
Заттанды әлдеқашан көп өлеңім.
Қалыппын әр сөзіңе сеніп, тегі,
«Сүйемін сені ғана»,- деген едің.

«Сағындым...» деп жазған ең көп нүктемен,
Көп нүктені табуды маған артып.
Сағыныштан жүдеген жүректі енді,
Сол сөзіңмен отырмын алдарқатып.

«Еш ойлама. Мен – дағы тұрақтымын»,
Телефонда сөздер тұр сен жолдаған.
Бақыттан құлап қалар сияқтымын,
Адалдықты мен – дағы армандағам.

Ал мынау бір «Табыстық» деген сөзің,
Қылыш кескен естілді серттей болып.
«Мәңгі бірге боламыз»» деген де өзің,
Ішіме шоқ, жүрекке дерттей қонып.

Жасырдым көздерінен көптің деме,
Оқыды бұл сөздердің Хақ та бәрін.
Бәрін жазып, ұмытып кеттің неге,
(Айтып ең ғой) сөздердің заттанарын?

---