Мұнай – Сәулеш Шәтенова

Сен бабамның түсіне де кірмедің,
Сенің бағаңды да білмеді:
Бар байлықтың, үлде менен бүлденің-
Көзі екенін қара сұйық жүлгенің.

Баяғыда бір қазақ,
Шөгере сап бақырауық түйесін.
Ағып жатқан қара майға таңырқап,
Қарап қапты жоғалтқандай бір есін.

Көзі екенін білмей оңай олжаның,
Жетпейтінін құнына оның бар малы.
Торсығына құйып алып сол майды,
Ағылшындарға апарыпты аңғалым.

Қазағымның мөлдіреген көзіндей,
Қара түсті қара май.
Бұл күндері байлығымды сезінбей,
Бір кәдеме жарамай.

Американдық алпауыт,
Үңірейген өңеші.
Жеріме енді қаптады,
Есін арбап иен байлықтың елесі.

Сан темір мен жарағын,
Қаптатты да күліктей.
Мұнайымды ашылып бар араны,
Сорып жатыр сүліктей.

Туған жерімнің қойны- қонышын ақтарып,
Сормақ енді соңғы қаны қалғанша.
Емшегін де суалғанша қақталып,
Сорады енді екі шандыр болғанша.

Сарып әрбір бұтама,
Жерімді жүр ала шаң қып талтайып.
Түгі қалмай жұтаған,
Бір төбеде қалыппын ғой аңқайып.

Өз байлығым бұйырмады өзіме,
Өкінем де түнерем.
Өз байлығым бұйырғанда өзіме,
Шакизада мен бегілердей өмір сүрер ем.

Қойды ұрлатып, қорамды дағы бекітіппін,
Қорқаулар жетті түбіме.
Қарға қаңқ , сауысқан саңқ етіп ішіп кетіпті,
Жұғын қалмапты күбіде.

Алданыш қып отырмын,
Қаптаған тек уайымды,
Жалмауызға жеті атасынан бері қомағай,
Неге бердім, обал-ай,
Қазақтың қара көзі сияқты қара майымды.
Мұнайымды?