Керағыс – Ұларбек Нұрғалымұлы

...Онда солай болатын,
Ай толықсып маңдайымнан туатын.
Күн жарқырап маңдайымнан шығатын...
Көкжиекке құлағанда
шапағы,
Белбеуімді безендіріп тұратын.

Жаным жалғыз нұрдан медет тілейтін,
Табиғатпен бірге күліп, жүдейтін.
Төр ғана бар, есігі жоқ қосымда,
Есімі жоқ пайғамбарлар түнейтін.

Жылдар өткен шудасынан шұбырып,
Менде тұғын нар бойындағы ірілік.
Айдаһарға жебе тартып құлатқам,
Домбырамның шанағынан суырып.

Жұлдыздардың санын білем,
(жан-жаққа
Аққандарын арулаймын ардақтап).
Сан шапағат шашулы еді жолымда,
Сан несібе жамырайтын таңда аппақ.

Е-е-е, ертегі еркіндігім бұл менің,
Өңім шығар, түсім шығар.
Білмедім.
Ұсынды да ол жұпар дала гүлдерін,
Есігінен енбей кетті түрменің.

2007 ж.