Жердегі бар жол шектеулі – Мейірхан Ақдәулетұлы

Жердегі бар жол шектеулі,
Күн қысқа — мұңым көп емес –
Көзімнен көлбеп кетпейді
көктемде көрген көк елес.
Түсімде —
әттең ... түсімде! —
жанары Күндей күлегеш,
мәңгі өртеп өту үшін бе,
жолыққан маған бір елес.
Пері ме,
Жын ба, пенде ме,
тағдыр ма талқы сайлаған?
Түс болып сіңіп кеудеме
Бір елес мені арбаған.
Көзінен ұшқын шашырап,
демімен тылсым күйдіріп,
қапасымды еппен ашып ап,
қолқама қолын тигізіп...
Жымиып жұмбақ құдірет,
жүрекке тақап жүрегін,
жүзімнен өбіп бір рет,
өрт тастай қашқан гүл ерін.
Оранып көкшіл жібекке,
орамал салған сол арман,
түс болып келіп,
Түнекке
кеткен де сіңіп...жоғалған!
Кез болып елес ішінде
сен болармысың есті алған?
...Көз сүзіп өту үшін мен
көзіңнен сүймей, кеш қалғам...