Прометей – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Ақ қардық беті — қара дақ —
көлеңкесі екен қыранның,
қапыда жанын жаралап,
таяу ма құздан құлар күн...
Дақ түссе арға
қашаннан
құдайлар шығар қорлана.
Прометейдегі бас арман —
бауырдың қамы, сол ғана.
Бір кезде көктен ұрланған
күшін-ай оттың, құдірет!
Прометейді сынға алған
Зевсті баурап ұлы кек,
найзағай құдай атанған.
Ал отқа жалғыз табынып
Прометей жұрттан бата алған,
отта деп тірлік, бал үміт.
Сол оттан бірақ қаншама
өртенді ғұмыр жердегі.
Адамдар отқа жанса да,
үмітін отпен емдеді.
Жердегі жанға жаны ашып,
от ұрлап алған бабаның
жетпеді ме екен санасы
болжауға
бір кез ғаламың
сол отқа лаулап жанарын?
Дүние, отсыз тұман ең,
түнекте жүрді халық та.
Сол оттан енді мына әлем
ұқсайды бүгін тамұққа.
Зұлымдық пенен зорлықтың
қаруы болып қолдағы,
қорқытып жерді сол мықтың,
үреймен жанды қорлады.
Көрдің бе мұны түсіңде,
Прометей бабам, ер мүсін?
Осының бәрі үшін де
жауап беретін сенбісің?
Тартқызып соның азабын
жартасқа сені таңды ма?
Сол отқа тігіп, жанарын
адамзат жиған бар мұра,
аспаның, жерің, адамың
күл болып бір күн қаларын?!

МҰХАМЕД ӘЛИ