Эстон топырағы

Сұрғылт-қызыл, жансыздық елесіндей,
іреңі тым жүдеген,
нәзіктігі адамның денесіндей
жалаңаш, үлбіреген.
Неткен кедей, жоқтай бір нұрында айбын,
өшкендей оты-жаны.
Үн шығармай жай ғана сыбырлаймын:
«Эстонның топырағы...»
Мульгимаада қоңырқай дала жаны,
Вооремада аздаған құнарлырақ;
сұрғылт тасты теңіздің жағалары
тамырсыз тұрар жылап.
Ылғал барда көгерер жер жақсысы,
жылу да жоқ, ызғардай оттың басы;
өнім нашар, тұқым аз, ең бастысы –
күтім де жоқтың қасы.
Көз жүгіртсең - кендікке тоқтау бар ма –
көкжиекке көсіліп ақы-бұлсыз,
ән боп шалқып, жырланған жоқтауларда
шалғын жер жатыр үнсіз.
Неткен керім, табиғат, ғаламатың –
орман, сулар, кешегі қала, затың –
барлығын түрлендірген:
қойдың араластырып жермен, күлмен.
Қарт партизан - маңдайда түнған із бар –
жерді уыстап сәбидей өбектейді:
«Құнары аздау, жетпейді ылғал, тұздар –
нәр беру керек...» - дейді.
Мен сенемін - жарқылдар сенің нұрың,
сен жайлы өлең ұрпағың оқыр әлі.
Болғай деймін саған нәр менің жырым
Эстонның топырағы,
Эстонның топырағы!

ДЕБОРА ВААРАНДИ