Жайып салам жүрегімді – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Аңсайды туған үйін қайда да адам,
Қам көңіл табады тек содан емін.
Егерде тірі жүрсе қайран анам,
Мүмкін мен ұлы ақын да болар едім.
Қайрат пен бақыт бердің, өмір, маған,
Кезім жоқ қиындықтан жасырынған.
Мен тудым, қара жерге көмілді анам,
Айырдың, сөйтіп мені асылымнан.
Жан бар ма ұмыттырар оны мүлде,
Аңсаймын әлі көздің жасын сығып.
Бір рет отырмадым өмірімде,
Анамның көкірегіне басым сұғып.
Семья, жылы үйге мен жарымадым,
Алысып жетімдікпен аласұрдым.
Досыма, жарыма да, - жабығарым, -
Жетпейді алақаны анашымның.
***
Жылар сәтте көргем жоқ жылап тегі,
Жеңілетін жерде де жығылмадым.
Қатал жан деп қалмаңдар бірақ мені,
Өмір өзі үйреткен мұның бәрін.
Өмір, мені жылылау қабылдағын,
Жау емеспіз,,бекер ғой кек сендегі.
Сойылыңа жықпа деп жалынбадым –
Сенің соққың естілеу еткен мені.
Күш қалдырмай бойымда күресерге
Сойылыңның астына алсаң-дағы.
Жабықсам да, кейде мен жүдесем де,
Дауылыңды келемін қарсы алғалы.
Қарманатын еш нәрсе табылмасын,
Мен бәрібір бұқпаймын жыламсырап.
Сауғаласын қорқақтар жанын, басын,
Біз көрерміз қалай да бұған шыдап.
Туған екем құрыштай ғасырда мен,
Болса деп ем терім де қалайыдан:
Тым болмаса қорғансын асыл денем
Соққылар мен өрттердің талайынан.
Мейлі туа бермесін айым да оңнан,
Мүмкін бұған өзім де кінәлымын.
Кездеспесін олжалар дайын жолдан,
Өзгерткені аз мені өмір сынағының.
Жараланғыш жаныма мұң егілді,
Қайтем енді көбейсе содан қайғым,
Жайып салам сонда да жүрегімді,
Мен өйткені басқаша бола алмаймын.

МИХАИЛ ЛЬВОВ