Махаббат – Фариза Оңғарсынова

(аударма)

Сен болдың жалғыз тұрағым:
Сен болдың жалғыз шырағым.
Қолым жеткенге сене алмай,
Шаттанғанымнан жыладым.
Көктем де келіп қалыпты-ау,
Орман да гүлін тағыпты-ау.
Қызыға жерге карайды
мәңгі мұз жатқан алып тау.
Балқытты мені от ернің,
Құшағыма алдым, көтердім.
Осынша үлкен бақытты
мен қашан, қалай өтермін?
Тірлікте маған керегі –
тек сені көргім келеді;
ұйқыда жатқан шағыңда
аймалап төнгім келеді;
мәнсіз де қызық сөздермен
күлкіге көмгім келеді.
Махаббат осы, сүйіктім,
Бұл шаққа қанша асықтым
(жанымды қанша жасыттың!)
Бір болған сайын ынтықпын,
Бір болған сайын ғашықпын.
Ұрыссаң кейде наздана,
Алдыңда менмін мәз бала.
Ал үйден менсіз шықсаң сен,
Кешігіп келсең аз ғана,
ренжіп қалам шыныммен,
ақымақ болған түріммен
отырам ауру жандай боп,
ем күтіп сенің үніңнен.
Ашылып қалмай сыр бірден,
Өзге боп бір күн бір күннен,
Қайғыртып, азап шектіріп,
Жылатып сосын күлдірген,
Солмайтын жасыл желекті,
Махаббат деген өмірде
осындай болса керек-ті!

ПАБЛО НЕРУДА