Керек емес ешкім де! – Фариза Оңғарсынова

Керек емес ешкім де!
Құрсын бәрі!
Сыйласқан боп жүргені, ұмсынғаны.
Ақтарылар тазарып досыңның да
ойлайтыны - өзінің мұңсыз қамы.
Адалдықтың алдында аршылардай,
төңкересің жаныңды – тамшы қалмай:
шаруасы – басында, «сүйтсеңші» деп
сенің жауыр жаныңды қамшылар жай.
Жақын ұқпай жаныңды, ұқпай бала,
не еткен түнек? Тұман ба, бұлт па айнала?
Жанұшырып барғанда, кейбір досың
тағдырыңа қатысы сырттай ғана.
Қиындықтар туғанда бір басыңа,
достың бәрі болса да тұлға, сірә,
арашашы бола алмас мұң-шеріңе –
байғұс жүрек, онан да тұр, жасыма!
Жылайтын да сен ғана, жұбанатын,
біреулерде кеткендей құнан-ақың.
Сенша жылап, дәл сенше күледі деп
өзіңді өзің ұмытып құлама тым.
Құрысын бәрі! Жүремін бірақ әрең,
енді ешбірін көрместей сірә да мен.
Қойдым жолдас, досты да…
тоқта… сонда
кетпес пе екен тарылып мынау әлем?
1981