Әуеде ұшып жүрген көк көбелек – Фариза Оңғарсынова

«Әуеде ұшып жүрген көк көбелек».
Сезімін қандай жүрек төккен ерек?
Үй салмай, мүсіндемей, мешіт соқпай,
тарихын әнмен өрген не еткен ел ек?
Бұл әнде бар жүректің оты бардай,
сол отты лапылдатқан тоты қандай?
Шымырлап тұла бойым естігенде
орнымнан тұрып кетем отыра алмай.
Күміс үн, нәзік тұлға, ақша қабақ,
бір сүйсе айнымайтын досқа жарап…
Әндегі сол қыздарға қызығудан
түседі жанарымнан жас домалап.
Тек өзі сұлулықтан үміткер Ай
қызғанып, қалған шығар бұғып талай.
Күмістей сымға тартқан қыз тұрғанда,
мәрт мінез батыр болмас жігіт қалай!
О, қайран қазағымның халық әні-ай!
Төгілер сол әндерден жаныма арай,
сағыныш, шарасыздық, ел мен дала –
сыйып тұр әуеніне бәрі қалай?!
Халқымның тыңдағанда қиял әнін,
жаныма нәзік нұрлы күй аламын.
Өзіме қарап қойып, кей жігітке
жамансың деуге сонда ұяламын.
1985