Жылап жатам, төсектен тұрам жылап

Жылап жатам, төсектен тұрам жылап.
Жеңілдік жоқ жаныма мұнан бірақ.
Ақыл-шыңға әл бермей,
жайлау-жанға
шапқылайды құлдырап құмар-бұлақ.
Ал жайлауым көрсетіп қарасын жай,
жеткізбейді қазақтың даласындай.
Көңіл-құнан қаншама құйғытқанмен,
болмас шыдам-жарауды таң асырмай.
Таң асырмай болмайды атбегідей,
көлеңкеде көңіл-мұз қатты, ерімей,
жылынатын шуақ аз жастықтағы
жүргеніңде тауға өрлеп, бақ кемімей.
Жылдан жылға тайғақтап сын шатқалы,
әнтек бассаң – құздары бұлтартпады:
бір кез бабам жіберген қателіктің
тақсіретін тартуда ұрпақтары.
Жүрек отым шарпылды мұздар соғып,
гүл-сезімім солыпты ызғар сорып.
Бара жатқан секілді қан тамырым
шөлейттегі сортаңды тұздай солып.
Жүрем кейде жауынсыз жердей жүдеп,
түңілуден ешкімге сенбей жүрек.
Сенетінім –
түбінде ақыл-дана
қиындықты терідей шелдейді іреп!
1985