Лаборантка Фәрзана – Хамит Ерғалиев

Мен жазбаймын арзан аңыз,
Қараңғыға шам да шықты;
Лаборантка Фәрзана қыз
Орамалын шаң басыпты.
Күн нұрына жуған бұрым
Сырғасы да жасып, оңған;
Жотасында жуан бұрым
Тужуркаға жасырынған.
Eтігінің жұлығын да
Дән мүжіген күзден бepi,
Ұйқысыз түн жорығында
Ол өзгеше бізден гөpi.
Алақаны шоқтай қызыл
Tүci қашқан сұрша қыздың;
Kiмге мұнша сақтайды зіл,
Кiм жазықты сонша біздің?..
Қатпаған дән бүршігімен
Қатал қыздың уысында.
Авто-керуен тұр жүгімен
Түннің арғы қуысында.
Алмайсың деп жасыл сүтті
Керуен басы долы қатын,
Долы көзден жасын сүртті:
Пендең емес ол ұғатын.
— Неткен жансыз берен-ауыз?
Meнi мұнша сыбап әлі..
Қажет емес шикі қауыз,
Отан онсыз сыбағалы.
Керуен басын қан жылатып,
Қатты сөйлеп мен де кеттім.
Әлгі сөзбен қалды қатып,
Әлгі қызы мемлекеттің.