Ағайға – Хамит Ерғалиев

Аға бар деп атасынан именген
Мен басында саған сеніп үйге енгем...
Марқаюды, махаббаттың зар-мұңын,
Құдіретін де өз басыңнан үйренгем.
Кемпір-шалдар айтпасын деп маған сын,
Барлық сынды арқалаған ағамсың.
Ceнi көріп мен өстім-ау!..
Ендеше,
Ең алғашқы баға жетпес бағамсың!..
Серуен кеште қайық міндік желкендеп,
Көл сыртында ұлан-байтақ жер кең деп.
Сонда маған қажеттігін сен айттың,
Елді сүймек, жексұрыннан жиіркенбек.
Арамзаны, адал қанын аңсаған,
Жазала деп елің ceнi жұмсаған;
Әз әлімше сардары боп санаттың,
Жиырма бесте epiп барғам мен саған.
Есімде жоқ, жә сүймедің, жә сүйдің,
Тамтығы да қалмағанда тас үйдің.
Әлі есімде: сен қуансаң, қуандым,
Өлгендерге сен бас идің —
бас идім.
Сол соғыста құрбыңды сен жоғалттың,
Құрбың үшін жау біткенді жыға аттық.
Жеңістен соң өз қасыңда мен — үнсіз,
Жетім менен жесірді сен жұбаттың.
Беделіңнен қуат құйып халқыма,
Сен келтірдің шат көңілді қалпына.
Омырауында он даңқы бар мезгілдің!
Мойнында жоқ, бекер төккен қан, күнә!
...Еш қорқыныш емес саған жөтелген;
Әр шалдың-ақ оған әсте еті өлген.
Өткен дәурен талаптары тап-таза
Ерлігіңмен, еңбегіңмен өтелген!..