Күләш ақынға – Хамит Ерғалиев

Ей, жас адам, жайраңдап күлгеніңді
Күш көретін маған да күн берілді.
Жастың бәpi ұл-қызым десем дағы
Күләшімді білмеймін кiм дерімді
Халық қызын қызым деп меншіктесем,
Басқа қарттар көңілін көншітпес ем.
Маған да обал әкелік махаббатым
Дербес жатқан қол емес, көлшік десем.
Сол үшін, Күләш, менен де көлемің мол
Өлеңіммен қанаттас өлеңім бол.
Болашақпен ойнауға болмайды ғой,
Кім біледі, пip тұтар өнеріңді ол.
Біз білеміз, шырағым, біз білеміз
Кімде қанша қайратты iзгi лебіз,
Талабына тәңірім жасамаған
Іргедегі таптауырын ізді негіз.
Сенен тылсым тіршілік тыныс алады,
Сенше тылсым тіршілік тым саналы.
Көңілсіз күн саған тек ұйқысынан
Жаңа тұрған сәбидей томсарады.
Сенше бұлбұл сусындап таңғы шықтан
Мәнерлейді дыбысын мәңгі шыққан.
Болсын дейсің болмыстың бәpi сенше,
Атсын дейсің басқаша мән құшып таң.
Қиын ойлап, оп-оңай төгілетін
Сұқтанбайын сөзіңнің тегіне тым.
Азаптар бар алдында, азаптарды
Қызықтамай қызбайды тегін етің
Жатқан жоқ тума-туыс, қайын жетпей,
Қоя алмас хақ бергенін қайырлы етпей.
Мақтаймыз қойныңдағы піріңді де
Даңғайыр дарқан ақын Қайырбектей.
Есепке алма, кімдер бай, кім батырақ,
Алланың аманатын құнда, шырақ.
Нағыз шайыр илһәмі бәрінен де
Құран cөзi секілді қымбатырақ!
Қымбатырақ!