Қамбаш толқыны

Түседі Қамбаш десем өніп-өскен
Туған жер, туған ауыл жерім еске,
Өркеш-өркеш өрелі құмдарындай,
Толқыны көкке ұмтылған көлім еске.
Түседі — Қамбаш десем қарттарым да,
Бата алған балауса гүл шақтарым да,
Түседі—ұстаздарым шәкіртім деп,
Қуанған қанатымды қаққанымда.
Кеңейтіп шалдарының керегесін,
Сүйем деп тағдыр жазса шөбересін.
Түседі — Қамбаш десем қарт әжелер,
Арқалап бара жатқан немересін.
Тірлікте перзенттерін сүйіп өтер,
Жұлдызын ағалардың биік етер,
Түседі — Қамбаш десем апа-жеңгем,
Шілдехана тойларын жиілетер.
Көркейтіп халқымыздың болашағын,
Жағады әрбір үйде дала шамын.
Түседі — Қамбаш десем достарыммен,
Жүгірген жалаңаяқ бала шағым!
Гүл, жуа теріп өстік дала, құмнан,
Кетпейді жусанды өлке жанарымнан.
Түседі Қамбаш десем анам еске,
Инемен тікен алған табанымнан.
Ғұмыры гүлдеп барып солғасын ба?
Мен үшін мәңгі тірі болғасын ба?
Түседі Қамбаш десем әкем еске,
Жүргендей пішен шауып көл басында.
Балалық шақтарым-ай кезіп жүрген,
Жұлдызды түнге қарап көзімді ілгем,
Түседі — Қамбаш десем Темірші тау,
Өмірде биік барын сезіндірген.
Мақпал көл толқушы еді көркемімдей,
Елестер қазір бәрі ертегідей.
Түседі — Қамбаш десем өткен өмір,
Кәдімгі қауын-қарбыз өркеніндей.
Мен де сол құмды өлкенің өркенімін,
Жүрегім өмірімнің шертер үнін.
Түседі — Қамбаш десем тентектері,
Қоя алмай жүрген кейде еркелігін.
Еркелеп бала біткен толып жүріп,
Жағасында жататын өмір күліп.
Түседі Қамбаш десем көлім еске,
Толқитын балалықты шомылдырып.
Күні биік, шуақты құтын төккен,
Тірліктің отын жағып түтіндеткен,
Түседі — Қамбаш десем қаздары ұшқан,
Өмір боп өзіңде өткен — бүкіл көктем!