Мәриям Хакімжанова айтқан бір сыр – Шөмішбай Сариев

I
— Адамға арман бақ па екен?
Атақ, дәулет ат па екен?..
Бәрінен артық нан-тұздай,
Тіршілік дәмі тәтті екен,—
деп ақын айтып ойын да,
Өрбітіп әрі жалғады,
Сексен жылдық тойында,
Жамбыл жайын толғады.
— Ажалың шапқан қапталда,
Тірліктен асқан бақ бар ма?
Тоқсан тоғыз жасынан,
Алты ай асып жатқанда.
Ажал сұмнан айбынып,
Қайтпас беттен қаймығып,
Жамбыл ақын тілінен,
Жатқан еді айырылып.
Аласұрып сұрапыл:
— Ажал ит-ай, тұра тұр,
Қазақбайды шақыр,— деп
Тілге келді ұлы ақын...

II
Іздегені табылды,
Бұл бір ғажап болды өзге,
Қазақбайы — Қазақбаев1 кәдімгі,
Төрағасы болатұғын сол кезде
Жалықпай дәм татар ек,
Не дерсің бұл тағдырға.
Әбдісәмет:— Тәтелеп,—
Жетіп барды Жамбылға.
Төрағасы әбігер,
— Не дейсіз, Тәте?— деген-ді.
— Бір дем алар дәрі бер!—
Деді де ақын жөнелді.
Жүзге жетпей жүрегі,
Аласұрды әбігер,
— Бір дем алар дәрі бер!—
Ең соңғы осы тілегі.
Дәм татсам деп және бір,
Үміт артқан тағдырға,
Қимаған ғой сені, Өмір,
Жүзге жеткен Жамбыл да!