Теңіз шықсаң әрі ұзап – Шөмішбай Сариев

Теңіз шықсаң әрі ұзап,
Ащы суда – шөлдесің.
Арал деген аңызақ,
Желге ұстаған кеудесін!..
Біле-білер бәрін кім,
Арқамызда жүр қамшы.
Өркеш-өркеш нарын құм,
Су сұраған бір тамшы.
Тағдыры үнсіз орманмен
Теңіз жүздім толғана.
Теңіз үсті болғанмен,
Теңіз дағы шөл дала.
Кемеден бір түсе алмай,
Ақиқатқа қанықшы.
Теңіз ащы, іше алмай,
Аңқасы кепкен балықшы.
Дала да шөлдеп жатады,
Теңіз де шөлдеп жатады,
Сағынып таңым атады,
Қия алмай күн батады.
Тамшыда тірлік – біле біл,
Таңдайға тисе – тірегің,
Далам – теңіз арасы –
Шөл кернеген ұлы Өмір!