Таң атып келе жатыр бозамықтап – Шөмішбай Сариев

Таң атып келе жатыр бозамықтап,
Жан-жақты көріп жатар көз анықтап.
Топ-толық қара дене сейілгендей,
Барады қалың түннің өзі арықтап.
Айдыны шуақ шашқан құтты көлдей,
Айнала қарап тұрсаң түп-түгелдей.
Көздері шұғылаға шағылысып...
Барады жұлдыздар да түкті көрмей.
Ұмытып кеткендей ме, жаратып хақ,
Жасырып жұлдызыңды тағы тықпақ.
Басқаның құшағында жатқан жанып,
Сасқандай түннің өзі таң атып қап.
Өмірге таң асығып мұңдасқандай,
Бір-бірін түсінетін сырлас жандай.
Жанарын ай да ұялып жасырады,
Кетейін дейді ме екен,
Күн басталмай.
Еншісін алу үшін жанталас та,
Күн мен түн екеуі де қарбаласта.
Ояту дүниені ұйқыдағы
Ал бұдан керек емес таң да басқа.
Қозғалыс қажет пе екен ғаламға тек,
Бал ұйқы керек емес адамға көп.
Балбырар ұйқыдағы дүниені,
Жиналған түн шошытып алам ба деп.
Табиғат анамыздың балапаны,
Тербеген тіршілікті дала таңы.
Оятып жатыр ұлы дүниені,
Ақ таңның жылы сәуле алақаны.