Күз

Далада жапырақ сарғайды,
Ұшады қалтылдап, мұңданып.
Тек шырша бір күйден аумайды,
Көк жасыл көркінде ырғалып.
Жартастың түбіне бара қап,
Жамылып жаздағы гүлдерді.
Жатуды қойыпты саялап,
Жер жыртқан дихан да күндегі.
Жыртқыш аң амалсыз асығып,
Пана жер іздейді айнала,
Тұрса да жүзін бұлт жасырып,
Төгеді жерге нұр ай ғана.