КН. Л. Г-ге

Мұң шағып саған имандай
Жатса да тиіп сезімге,
Біріне соның иланбай
Бас шайқап тұрған кезінде,
Сәбидей бәрін шын көре
Селт етіп жаның жат үнге,
Немесе үлде-бүлдеге
Мәз болып тұрған сәтінде,
Көргенде-ақ анық, аңғалым,
Он жеті жасар кезіңде
Керемет тұтып бәр-бәрін,
Бар тірлік, жұрттың өзін де, -
Еске алып сонда бар мұңды,
Деген ем былай көңіліме:
Қызықтап жүрген әр күнді.
Қызығам жастар өміріне!
Тұтпайсың місе, күндеме
Басқаның аз-кем күлкісін.
Үмітіңді үзген күнде де,
Жаралған сен бе жұрт үшін,
Кемел бір ойлар, бұл міне,
Кеудеңде сенің көктеді;
Сүтпенен бірге сіңді ме,
Сүйекпен бірге кеткені!