Арманымдай күнгейлік сәби

Арманымдай күнгейлік сәби,
Есімде менің сол әсем қыз;
Адамға білген сұлуды тани,
Белі бұраң, төсі уыз.
Ибалы қыздың аузын ашпас
Жасқаншақ кезі жұпарсыз гүлдей,
Кей кезде бізге мінезі жақпас,
Кететін кез бар қадірін білмей.
Ант ете айтсам, мен бірақ та,
Көргенде қызды есімнен тандым.
Бұрымын жібек сипаған шақта,
Құрыды титық, күйдім де жандым,
Нәркес көзі дертпен тең оның,
Сол бір қыз үшін жаннатқа тең,
Иіліп оған кескестеп жолын,
Қия жаздадам өмірімді мен!