Ұлық тұтсаң атаңды – Сайын Назарбекұлы

Ай — Тағдырым, Жер — Анам, Күн — Тәңірім!.
(Көктен жеткен сеземін үн сарынын.)
Жырлап келем Табиғат құдіретін,
Сөз төркінін, дәметіп, кім танырын.
Жаратылыс табынғам сәніне мен,
Сенің арқаң, тіршілік мәніне енем.
Дана мен қырт, япыр-ай, түлкі мен жұрт,
Шексіздікке таңдана әлі келем.
Айна дерсіз, бұл Әлем кілең егіз,
Егіз-жалқы, қос сөздер неге — негіз?
"Мен", "Мен" деген болмысың буырқанса,
Жалқылыққа (сақта Алла) тіленеміз!
Бірақ, жалқы болмайды, сеніңіздер,
Ұлы да жоқ, ұлының дені біздер.
Александр соңында Наполеон,
Бәрі егіз — бақ пен тақ, жемін іздер.
Жалғыз емес Сократ, Эйнштейн,
Құдіреттің ісі ғой, мен не істейін.
Туып жатыр қазақтар одан да ұлы,
Тек ойланбай келесің көнбіс кейін.
"Бізге қайда" дейсің ғой, оқып алып,
Ояншы Сен, ал сосын тоқы, налып.
"Алла" дейді әкесі, ал ұлына
Қандай заман туыпты шоқынарлық?
Шектеп еді сезімді "Ата заңы",
"Сезім сайтан" солайша баталанды.
Енді ұл-қызың атаңнан алыс кетсе,
Сайтан дәмін "қыз-сезім" татар әлі.
Сұрағам жоқ замандас — "бәрін емде",
Ұрпағыңның қалмасын әні кенде.
Жастығың да жарасар, қарттығың да,
Ұлық тұтсаң атаңды бәрінен де.

Өмірзақ. 3.05.2001 ж.