Тау соқпақтары – Темірхан Медетбек

Жай оғын тағы атпақ боп
Бұлтты сойып, жарғанда
найзағай бiткен соқпақ боп
жондарға түсiп қалған ба......
Жармасып құзға,
жағалап,
шыңыраулы қия беттермен,
тау iшiн түгел аралап,
шатырлап тарап кеткендей.
Лақтырған жiптей шұбалып
биiктiктерден құлдилап,
сан тарау болып бұралып
жарқырап жатыр ылдида.
Көмкерiп шөппен қапталын
қалыңдар оны жұтады...
Мен үшiн таудың соқпағы –
найзағайлардың бұтағы.
Тауға бар!–
қалсаң жұтап бiр
жүрекке қаяу түстi деп,–
жүресiң иiр бұтақты
найзағайлардың үстiмен.