Қызғаныш – Темірхан Медетбек

Қашан көрсең де
Су тиген қарақұрттай
Бүрiсiп тұрады.
Зұлымдық ойлаған,
Мыстан кемпiрдей
Тырысып тұрады.
Өзi алтын табақпен
Ас iшiп отырып
Сенiң
Күмiс қасығыңды
Көре алмайды.
Көне алмайды!
Шаттансаң –
Тасқа түскен
Шыныдай быт-шыт боп
Шашылып қалардай болады.
Мақтансаң –
Тұрған жерiнде
Асылып қалардай болады.
Айналаға зәрiн құйып
Былғап жатыр.
Iшiне мысық кiрiп –
Мияулап! –
Тырнап жатыр.
Қызғаныштың уы
Жатқызбайды, –
Кешiн батырып,
Таңын атқызбайды.
Биiкке шықсаң –
Қан жауатын бұлттай! –
Түйiлiп қалады.
Күйiкке батсаң –
Бұл дүниеде көрмеген
Рахатқа кiрiп –
Сүйiнiп қалады.
Жүретiн жерiңе
Тiкен төсеп,
Отыратын жерiңе
Шоқ төсеп
Тастағысы келедi.
Әйтеуiр бiр сұмдықты
Бастағысы келедi.
Қуанышыңда да –
Жыландай! –
Ысқырып тұрады.
Құшақтап тұрып –
Бүйiрiңе! –
Бiз сұғып тұрады.
Осы бiр жан
Дүниеге жат сияқты,
Iшiне
Бәле-жаланы
Толтырып алған
Екi аяқты
Қап сияқты.