Мешкейлер жарысы

Құлқындары
Қырық құлаш терең.
Арандары
Алпыс кез апандай
Мешкей бiткен
Жарысқа түстi.
Жан берiсiп,
Жан алысатындай
Сайысқа түстi.
Түйенi түгiмен,
Биенi бүгiмен жұтатын
Баяғы мешкейлер
Далада қалды –
Бiр сүйем шабақтай боп
Жағада қалды.
Келген бойда
Қора-қора қойларды
Қотанымен жұтты,
Табын-табын сиырды
Бұқаларымен қосып
Торпағымен жұтты.
Үйiр-үйiр жылқыларыңды
Сыпырып алып
Уысына қысып шыңғыртты.
Көмейiне
Бiр-ақ қылғытты.
Шұбалып, шұбырып жатқан
Эшалон-эшалондарыңды
Бiлем-бiлем
Қазы мен қарта құрлы
Көрмедi.
Жұтқан сайын елiрдi.
Жеген сайын өрледi.
Қара жерiмдi
Доңыздай қопарды.
Өзен, көлiмдi
Сорпадай қотарды.
Темiр-терсектердi
Өлексенiң қанқаларына
Қонған құзғындай
Шашып жедi.
Алтын, күмiстердi
Бауырына басып жедi.
Теңгелерiңдi
Тең-теңiмен,
Долларларыңды
Дорба-қабымен асады.
(Құдай-ау,
Тәбетiн қашан басады).
Жердiң үстiнен де,
Астынан да түк қоймады.
Бәрiбiр тоймады!
Жарыс жалғасып жатты...