Махамбетше шамырқану – Темірхан Медетбек

Сен менiмен
Тепсiнiп келiп,
Тебiнгi қағысып
Теңескiң келедi.
Сен менiмен
Жаға жыртысып
Егескiң келедi.
Құдай-ау,
Жөндеп қарасайшы!
Сен болсаң
Көңiрсiп, бықсып,
Түтiндеп сөйлейсiң ғой;
Жүрегiңдi май қапқандай, –
Бүгежектеп, —
Кiлкiлдеп сөйлейсiң ғой;
Мен болсам
Айналаны ақ түтек қып,
Астаң-кестеңiн шығарып
Қопарып сөйлеймiн ғой,
Күндей күркiреп,
Найзағайлармен тұтанып,
Оталып сөйлеймiн ғой!
Менiң иiрген асығым —
Алшайып! —
Құзда тұрған құлжадай
Алшысынан тiк түседi.
Сенiң иiрген асығың,
Не бүкшиiп бүк,
Не сықсиып шiк түседi.
Айырма қайда?!