Ендi қайтпекпiн? – Темірхан Медетбек

Мен дәл қазiр
Кұлдық заманы көмген
Көрден шығып кеткен
Өлiкпiн!
(Жұлым-жұлым қара аспан
Тас төбемнен
Төнiп тұр).
Жер асты — апыр-ай! —
Қалжыратты.
Жалба-жұлба боп iлiнiп тұрған
Етiм сүйегiмнен
Ажырапты.
Менi мазақ қып
Санын шапаттаған,
Тiлi салақтаған
Жын жиылады.
Жыласам —
Көзiмнен құм кұйылады.
Сордың суымен жуынып,
Дерттi бұлтпен сүртiнсем —
Әлдене жер сияқты
Қақырап сөгiледi.
Сiлкiнсем —
Үстiмнен! —
Бұрқырап
Топырақ төгiледi.
Көрейiн десем
Дүние маған
Ту сыртын берiп
Сырт кеп қонған;
Сөйлейiн десем —
Тiлiмдi! —
Құрт жеп қойған...
Ендi қайтпекпiн?!