Мен сені сағындым – Темірхан Медетбек

Жұмекен аға,
Мен сені сағындым.
Өзің кеткелі
Сан рет өштім.
Сан рет жағылдым.
Сан рет ашылып,
Сан рет жабылдым...
Жұмекен аға,
Мен сені сағындым...
Бірге отырсақ та
Бөлек-бөлек отырғандай
Үн-түнсіз ғана
Ішетін едік...
Өзімізге өзіміз тығылып
Қилы-қилы ойларға
Түсетін едік.
Жұмекен аға,
Мен сені сағындым!
Ғұмыр бойы
Бір рет
Артық сөз айтпай-ақ
Шеріңді өлеңмен
Тарқатып едің...
Мен “Прима” сорсам,
Ал сен
Оқшантайдан оқ суырғандай
“Беломорды” суырып
Тартатын едің.
Сен ғұмыры
Ұсақталған емессің.
Тіпті —
Ең болмаса бір рет! —
Мені бауырыңа тартып
Құшақтаған емессің.
Тек бірер ғана
Тайыр Жароковтың
Кейіпкерінің атымен
“Балабас” деп
Арқамнан қаққаның бар.
Сонан соң
Қараптан-қарап отырып
Қалың бір мұңға
Батқаның бар.
Жұмекен аға,
Мен сені сағындым!
Мен қазір – өзімше! –
Жүрсем де ғалам боп,
Мына тұйықтан
Шығатын амал жоқ.
Жұмекен аға,
Бүгінде маған —
Арқамнан қағатын
Адам түгілі! —
Ұрсатын да адам жоқ.
Жұмекен аға,
Мен сені сағындым!