Күздегі желді күнгі қара жаңбыр

Жын менен
Пері соққандай
Неткен
Дүлейлі шабыт бұл!—
Қарсы бетімнен
Желмен ұйтқыған
Қап-қара жаңбыр
Жауып тұр.
Айнала тіршілік
Бүк түсіп
Есінен таныпты, –
Мойынын ішіне тығып,
Бейшара хал кешіп
Бүрісіп қалыпты.
Әне бір ағаш
Жұлым-жұлым
Тұлдыр етегі –
Жаурап тоңған
Қайыршы секілді
Дір-дір етеді.
Үдеген сайын үдеріп
Сатырлап құтыруын-ай!
Мына жаңбырдың
Долы әйелдің қолындағы
Сояу-сояу
Сулы сыпырғыш құсап
Лас қаланы
Шуылдап сыпыруын-ай!