Мұңдас

Өткен өкініштерім мен
Күйреген бекіністерімді
Ойыма түсіріп
Санам сарсылып,
Ауырып жүрегім, –
Күн жеп, жел жұлып
Әбден қажыған
Кәрі ағаштың
Қасында тұр едім...
О, тоба,
Кенет мен
Тұла бой денеммен! –
Сәт сездім шипалы:
Әлгі кәрі ағаш,
Мұңдасым секілді,
Бұтақтарын иығыма артып,
Жапырақтарымен
Басымнан сипады...

---