Қанат қақты химия

Жиырмасыншы ғасырда
Даңқымызға дала тан,
Тағы тарттық асуға
Айға созып алақан!
Өрге тартқан ғасырдың
Өрмек жүзі ауғанда, –
Көзін не бір асылдың
Таптық кенді таудан да...
Өзендерден от алып,
Өрендерім күш қосса,
Көкті шарлай қопарып
Ұшса ерлер космосқа.
Түлеп, – торқа жамыла
Бір қиядан бір қия
Тұрған шақта, – тағы да
Қанат қақты химия!
Химия, – әже, – сәбидей
Жаңартып дән жөргегін,
Шымға шырын себелей
Құлпыртуда жер қоңын.
Жер демекші, – жеріміз
Жұтаң емес, жүлделі! –
Жерден алған еліміз
Үлдені де бүлдені...
Болат па, ия, мұнай ма, –
Кеннен елім кенде емес!..
Сайған өзін құдайға
Кей ел – бізге тең де емес!
Сахнасында даламның
Су би билеп сілкінді,
Қалай одан табам мін, –
Балерина ол – секілді...
Қырларында қазақтың
Лаулап кокс пештері
От қуатын маздатты
Көкті керней күштері!
Ал, – осы күш үстіне
Ғұламалар күш жалғап, –
Қиялдан да, түстен де
Асты біздің күш самғап!
Қияларға химия
Нәрін құя минерал, –
Өрбуін ел тұр ұға
Далада егін, қырда мал...