Заман ағымы – Сәкен Сейфуллин

Өткен күн ертедегі бейне сағым.
Замана құбылады, жоқтай «бағым».
Үдере, бұлдыр қағып, тынбай аққан
Зырлаған заман шіркін сияқты арын.
Баяндап Көкшетаудың ертектерін,
Жыр қылып, күйге салдым біраз шағын.
Байлығын, жаратылыс қасиетін,
Сарын қып, күміс сымды шерттім сағын.
Адамзат бейне керуен көше бермек.
Қиырсыз өмірі жол, — кеше бермек.
Жолшыбай жас қосылып, сағат сайын,
Ескі өшіп, жаңа ер жетіп, өсе бермек.
Керуенмен тынбай алға бара бермек,
Жаңа адам жолдан қосып ала бермек.
Бүгінгі жаңа адамдар баршын тартып,
Жолшыбай шұбатылып қала бермек.
Ежелден тіршіліктің заңы солай,
Тынымсыз өзгереді керуен жолай.
Болмысын көркейтуге алас ұрып,
Ұтылап іздеп оңды, құрап қолай.
Бұл күнде тұрмыс күші емес баяу.
Қаласың лезде артта болсаң жаяу.
Керуен жынша жүйткіп шабады алға,
Жоқ онда жай аяңдап, күшін аяу.
Жүрісі көштің бұрын — аяң, ырғақ.
Ырғалып жылжушы еді керуен сырғақ,
Бұл күнде экспресс отарбаша
Құтыртып құйғытады алға зырлап.
Бұл күнде тұрмыс кеші бейне құйын,
Жүйткиді тауды, жарды көрмей бұйым.
Сан шалам сапырылып бірге ұйтқиды,
Дөңгелек ойнағандай шапқан жиын.