Ақын – Сәкен Сейфуллин

Ғибратты сөздер айтып болдың ақын.
Мүсәнләфләр сөзіне сөзің жақын.
Үлгі қып кейінгіге жаздың нұсқа,
Қиыннан қиыстырып сөздің нарқын.
Сөзіңнің қарап тұрсам мағынасы мол,
Бастаушы адасқанды болғандай жол.
Өзге сөздің патшасы — сенің сөзің,
Я бар бол бұл дүниеде, яки жоқ бол.
Өлсең де мың жыл бұрын сенің өзің,
Тозбайтын алтын үлгі қалған сөзін.
Сыңар жақ пікір қисық тоң мойынды
Түзеуге үміт етіп құрған тезің.
Сөзіңді үлгі қылды білген адам.
Түсінбес оқыса да бітеу надан.
Надан құр қу ағаш құрған тезің,
Көткеншек, алға қарай баспас қадам.
Сөзіңнің жылдан-жылға қадыры асты,
Оқуға құмар қылды талай жасты.
Құмар болған кеудесі — сәулелі ар,
Айтпаймын ауылдағы шыбай масты.
Саналы көзі ашыққа сөзін алтын,
Санасызға — жел, сөз — соққан салқын,
Ойында санасыздың еш нәрсе жоқ,
Ілгері бассын деген қазақ халқын.