Ашу биін билей ме – Тыныштықбек Әбдікәкімұлы

(көрінбейді бет-жүзі,
сағымданып!..) Ашу биін билей ме
тамырларым, ажырая, деміге
мықтанамын. Сұқтанамын:

– Жоғары шық, қонағым...

– Көздегі жас – көңілде шық қана
бұл... Кемсеңдеме! Жұртыңа құт бола
біл! Біле білсең, өлөңші тарамысым,

Қайғы деген – жол кесер қара
мысық, өтеді де кетеді...

Баламысың?..

Шайқалақтан не таптың шарап ішіп?..

– Шырағым-әй, мендегі не
жұмысың? Мен Ақынмын, сөйлеген
сөзі – мүсін. Біреу байлық қуады,
біреу – атақ. Біреу жауап бермес пе
сезім үшін?!..

– Ойлар болсаң, қайғы – көп, қарғатамыр...

– Қуатым-әй, берші енді жанға дамыл-л!!! –

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .



Кенет,.. есік ашылған сияқтанып,..
Шығып кеткен секілді әлгі адамым!..


Текетірес?..

Қайсымыз үшін айып?

Тереземде – көк Түннің қызыл Айы. Әлгі
жанның орнында қайдан жатыр менің
қоңыр қалпағым мыжырайып?!.


Бәрі маған ақыл
айтқыш. Сезбейді ғой