Сезік – Тыныштықбек Әбдікәкімұлы

Отыр едім мен бірде, жүрек – ояу, тіл – сұлық,
күле келді ол маған, қысық көзде күн сынып

– Жүдеулісің... немене, жүрсің бе әлде ауырып?
Күтінуге біздің де мұршамыз жоқ, бауырым.
Байқап жүрмін, кейінде қойғансың-ау өлеңді?
Есіміңді газеттен іздемейді ел енді.

Көңіл сөлін соратын Ой дегенің – бір сүлік! –

дейді-дағы, күледі, қысық көзде күн сынып.

Күлкісі – өтірік, әрине. Мен
де «күле» білемін.

Жатыр бірақ, ішімде көптен бері Жыр өліп.
Былай дейді ал анау:

– «Жыным» бар ед көп-көрім.

Байқап көрсек, бәрі де дерт екен-ау өтпелі...

Ойлай-ойлай, көп жұртқа беймағұлым сырды ұқтым:
Өлең деген, тәйірі, – көлеңкесі тірліктің...

Ал, тірліктің өзі жүр сиыр болып мөңіреп. Оған бар
ғой, Сөз емес, жем-шөп керек көбірек. Сен,
бауырым, бірақ та қала көрме өкпелеп, сиыр сүтті
болғанмен, емшекке де еп керек!..» –

Қарашы енді сабаздың қайдағыны тапқырын.
Есек етіп – осы енді – құлағыңды қақтыру. Мен
бірақ та көңілін қалдыруға олақпын, сиыр сауа
келгендей саусағына қараппын.

Өкінішті...
Ол кетті қысық көзде күн сынып.
Берген сәлемінен де беп-белгілі Тыңшылық.