Сағынатын кімім бар – Ерхан Болатұлы

Сағынатын кімім бар енді менің,
Əлімсақтан несібем кем білемін.
Қара басқан жасынан қаралымын,
Емдеу үшін келгенмін ел жүрегін.

Сағынатын кімім бар, анам бар ма?
Амал бар ма, ерте алды анамды Алла?!
Туған жерге жиілеп барғым келед(і),
Кім құшағын жайып тұр маған онда.

Сағынатын кімім бар əкешім бе?
Кешіретін қалт ісін, қатесін де.
Барсакелмес еліне ол да кетті,
Ол да кеткен келмеске сəт есімде.

Сағынатын кімім бар ата ма еді,
Аузында Алла ұстанған ата жолы.
Қолда құман, иықта сүлгім ілген,
Су құйғанда айтатын батаң оңды.

Сағынатын кімім бар, əже, сіз бе?
Өзгеше əлем ұсынған əдемі ізге.
Бар тəттіні уыстап тығып беріп,
Тастап кете бардыңыз неге сіз де.

Сағынатын кімім бар, ағам бар ма,
Жағамды алса негізсіз алаңдауға.
Алаңдауға мен тіптен тырыспаушы ем,
Оны көптік көріпті маған да Алла.

Сағынатын кімім бар, қарындас па,
Маған тағдыр жазбапты бəрін баста.
Ал ендігі өмірім өтіп жатыр,
Аруласқа қарайлап, бауырласқа.